صبح کاشمر

۱- امروز يكي از دوستان ما كه در عرصه فرهنگ خدمت گذاري مي كند،براي چند دقيقه اي به لهجه شيرين انگليسي! ،تند تند چند كلمه را بلغور فرمودند. فرض كنيد در حد سلام و احوالپرسي و ...

۲- دوست ديگري تحت تاثير اين معنويت زباني قرار گرفته بود،و سوالاتي از اين قبيل كه چند وقت هست كار مي كني و كي رفتي كلاس و ...

۳- چند نكته به ذهنم رسيد ، چرا ما اين قدر اصرار داريم خوب انگليسي صحبت كنيم ، در صورتي كه تقريبن ممكن است تا سال ها گذر مان به فرنگستان نيفتد و يا اهل مطالعه كتاب هاي روز دنيا هم نيستيم و ...و ماموريت كاري ويژه اي هم در اين زمينه نداريم. وخيلي زود احساس مي كنيم كسي كه انگليسي بلد است حتما سوادش ، فهمش ، شعورش از بقيه بيشتر است. در همين زمينه دوستي هست كه از هر ۱۰ كلمه ، ۱۲ كلمه را انگليسي صحبت مي كند نه آن كه واقعن كلمه انگليسي است بلكه همان فارسي را هم انگليسي صحبت مي كند.من به عنوان طرف مقابل هم سرم را به نشانه تاييد ،بالا و پائين مي كنم كه طرف نفهمد من چيزي كمتر از او بلدم در صورتي كه او خودش هم نمي فهمد چه مي گويد تا چه رسد به من.

۴-  و اما كدامين انگليسي و ژرمن و دانشمند فرنگي در محافلشان براي كلاس كارشان يكي دو كلمه فارسي  مي گذارند چاشني سخنان علمي شان ؟ و من و برخي از ما حتي فارسي را سليس نمي نويسيم و روان نمي گوئيم.ادبيات فارسي مان را بلد نيستيم.چرا؟