یک سال گذشته سعی کردم انصاف اخلاق امانتداری در نوشتارم را حفظ کنم. در نقدهایم سعی کردم به حرمت اشخاص حقیقی احترام بگذارم وسعی می کنم چنین باشم.
همه دوسنان به نحوی از نقدهای درون گفتمانی برای شهر کنار کشیدند شاید برای اینکه ما فقط خودمامن برای خودمان می خواندیم و می نوشتیم. مخاطب ما مسوولان بودند ونه مردم. چرا که عموم مردم یا دسترسی به وبلاگ ما ندارند یا با گفت وگوهای شفاهی حرفهایشان را منتقل می کنند.اما با نگاه نخبه گرا مجموعه ای از حرفهایی که می توانستم بنویسم نوشتم وباز هم خواهم نوشت.تقریبا تمام وبلاگ های که من می شناسم به نحوی به وادی ادبیات وتجربه نگاری وخاطره نویسی و ... روی گردان شدند.
من هم احساس کردم که از راه دور برای شهر نوشتن واحتمالا دور از قضایا بودن شاید نتیجه کمتری داشته باشد
اما بی تعارف.آنهایی که در شهر ساکنند و مسوولیت نقادی را از خود سلب می کنند به فکر صحیح رسیده اند؟
